“Volg mijn spoor!” Over curling ouders… en curling managers

Afgelopen week liep ik door de sneeuw. Je kent het wel: zo’n kraakvers wit tapijt dat knispert onder je voetstappen. Een moeder met dochter liep mij tegemoet en ik hoorde haar zeggen  “Volg mijn spoor!” Een prototype curling ouder-opmerking. De weg wordt geplaveid voor het kind, zodat het niet zelf hoeft te ploeteren. Letterlijk. 

En ineens dacht ik: Heb je eigenlijk ook curling managers? Managers die alles overnemen van hun medewerkers. Die zorgen dat niemand fouten kan maken. Die beschermen tegen elk risico, elke hobbel, elke sneeuwvlok? Goed bedoeld, absoluut. Maar wat levert het eigenlijk op? Voor de medewerker? Voor het team? En voor de manager zelf? 

Want als je altijd in iemand anders’ voetsporen loopt, leer je dan nog wel je eigen pad te vinden? En als je als manager voortdurend de weg vrijmaakt, wanneer krijg je als medewerker dan de kans om te struikelen, weer op te staan, te leren? 

In mijn werk als trainer, coach en facilitator kom ik ze regelmatig tegen: professionals die zó gewend zijn dat iemand anders het oplost, dat ze vergeten zijn dat ze het zelf kunnen. En managers die zó hard werken om iedereen te beschermen, dat ze zichzelf voorbijlopen. 

Heb jij ooit zo’n manager gehad ? Of ben je er misschien zelf eentje (geweest)?  Hoe ging jij er mee om? Ik ben benieuwd naar jouw ervaringen.